[KHR] Fic - - Have you ever loved me? 「D18」 [2/2]

posted on 04 Feb 2012 00:00 by psychologist-coo

 

 

 

 

 

PG-15


(Continued from [1/2])

 

 

 

 

 

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรยามที่ยอดอกของตัวเองเสียดสีกับบานหน้าต่างใส...

 

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอายเมื่ออีกฝ่ายชำแรกกายเนื้อเข้ามาในร่างของตน...

 

แต่คงเพราะเขาเป็น ‘ฮิบาริ เคียวยะ’ กระมัง...

 

...อะไรๆมันจึงได้ดูสับสนวุ่นวายขนาดนี้

 

 

 

Always keep telling that you love me

 

                                                                   Shouldn’t I

 

                                             ‘Be the one who is so confused’

 

 

 

ก็ไม่แปลกนักที่ใครจะเห็นแก้วนมสองใบบนโต๊ะที่มีเด็กผู้ชายวัยรุ่นหนึ่งคนกับเด็กอีกคนที่ดูจะอายุไม่เกิน 5 ขวบนั่งอยู่ หากแต่หัวข้อสนทนาที่ทั้งคู่กำลังมีอยู่นั้นกลับทำให้บรรดาลูกค้าในร้านอดที่จะเงี่ยหูฟังไม่ได้

 

ก็เข้ามาในร้านนมปั่นท่าทางหวานแหววแต่ดันคุยกันเรื่อง Sex นี่นะ

 

“ตอนที่ไอ้นั่นเสียบเข้าไป รู้สึกว่ารังเกียจรึเปล่าล่ะ” อัลโกบาเลโน่ตัวน้อยถามอย่างไม่อ้อมค้อม เล่นเอาอีกฝ่ายเกือบจะสำลักนมปั่น “แล้วถึงทุกครั้งที่มีอะไรกันมั้ย”

 

คนถูกถามหน้าขึ้นสี พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แก้เขินด้วยการพังร้าน และตั้งปณิธาณแน่วแน่ว่าจะไม่สบตาลูกค้าโต๊ะอื่นเด็ดขาด

 

อันที่จริงเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคนถามด้วยซ้ำ...

 

“ระ..รู้สึกดี...... ล่ะมั้งนะ”

 

รีบอร์นได้ฟังก็กระตุกยิ้ม

 

“ฉันไม่ได้ถามถึงอารมณ์ตอนทำกันสักหน่อย”

 

คาดว่าประโยคนี้คงทำให้หลายๆคนในร้านไม่ใช่แค่ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาหน้าร้อนผ่าวยามเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลายๆครั้งที่กำลังกล่าวถึง

 

“แสดงว่าพอใจกับเซ็กส์ของเจ้านั่นล่ะสิใช่มั้ย”

 

“...” คอที่แข็งเหมือนหินขยับให้ใบหน้าที่อุณหภูมิสูงขึ้นจนแทบทะลุจุดเดือดได้กระตุกเล็กน้อยพอเป็นคำตอบว่า ‘ใช่’

 

“งั้นจะถามตรงๆเลยละกัน”

 

ฮิบาริมองแก้วใส่นมปั่นราวกับจะภาวนาให้มันทำอะไรก็ได้เพื่อที่รีบอร์นจะไม่ต้องถามในสิ่งที่เขาไม่เคยจะกล้าพูดมันออกมา

 

แต่ก็รู้ดีแก่ใจว่าได้ทำให้ใครคนหนึ่งต้องทนทุกข์กับความไม่แน่นอนมาตลอด...

แต่ก็รู้ดีแก่ใจว่าใครคนนั้นอยากจะได้ยินคำๆนั้นมากมายสักแค่ไหน...

 

 

ประโยคชัดเจนหนึ่งเดียวที่เป็นทั้งคำตอบของหัวใจและเป็นคำตอบของคำถาม...

 

“ว่าทำไมถึงมีเซ็กส์กับดีโน่”

 

 

 

 

ทำไมน่ะหรือ...

 

 

 

 

“คนญี่ปุ่นน่ะไม่บอกรักพร่ำเพรื่อหรอกนะ”

 

นั่นไม่ใช่คำตอบ...” รีบอร์นเลิกสนใจแก้วนมตรงหน้า “...ก็แค่ข้ออ้างเพื่่อเลี่ยงคำถามเท่านั้น

 

คนที่ก้มหน้าก้มตามาตลอดการสนทนาเริ่มมีน้ำโห...

 

 

“งั้นฉันจะทำเรื่องแบบนั้นกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักไปเพื่ออะไร!!”

 

 

 

 

อัลโกบาเลโน่น้อยลอบยิ้มกับแผ่นหลังพนักงานพาร์ทไทม์คนหนึ่งของร้านที่เพิ่งเริ่มทำงานเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

 

 

 

Hai sentito che? Seguaci stupide.

 (ได้ยินรึเปล่า เจ้าลูกศิษย์โง่?)

 

 

 

 

How can you say that word so easily…

 

I wonder?

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขณะที่หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังใช้ทิชชู่ทำความสะอาดของเหลวที่หลงเหลืออยู่ในร่างของตน

 

“รอเดี๋ยว” เด็กหนุ่มบอกกับใครสักคนที่ยืนอยู่นอกห้อง ระหว่างที่คว้ากางเกงขึ้นมาสวมและติดกระดุมเสื้อนักเรียนให้เรียบร้อย เขากวาดตามองสภาพโดยรอบอย่างรวดเร็วก่อนจะอนุญาตให้ใครคนนั้นเข้ามา เพราะเกรงว่าหากถ่วงเวลาไว้นานกว่านี้จะดูมีพิรุธ

 

เขากำลังจัดเน็คไทให้เข้าที่เข้าทางอยู่พอดี ตอนที่ใบหน้าใต้กรอบแว่นดำนั้นโผล่พ้นประตูเข้ามา

 

“ขอโทษที่มารบกวนครับ เคียวยะ”

 

ทั้งที่เรียกอย่างเดียวกัน... แต่พอเปลี่ยนคนพูด... ความรู้สึกมันก็ต่างกันอย่างน่าใจหาย...

 

“ถ้ามาหาม้าพยศล่ะก็ เจ้านั่น...” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค ฮิบาริกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเหลือบไปเห็นของที่ลืมทิ้งไว้อย่างไม่น่าให้อภัย เขาใช้เท้าเขี่ยมันเข้าไปใต้โซฟาเกือบจะในวินาทีเดียวกับที่โรมาริโอ้ไล่สายตาลงไป

 

“ครับ?” ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทันเห็นหรือไม่ แต่ถ้าได้เห็นและรู้ว่ามันคืออะไรจริงๆล่ะก็ มือขวาคนสนิทของม้าพยศคนนี้ก็จัดได้ว่าเป็นคนที่แสร้งทำหน้าตายได้เก่งไม่เป็นสองรองใครเลยทีเดียว

 

“เจ้านั่นไม่ได้มาที่นี่”

 

เขารู้สึกผิดทันทีที่คำโป้ปดนั้นถูกเอ่ยออกไป เพราะสายตาใต้กรอบแว่นนั้นมันจ้องมองมาที่เขาราวกับว่าเห็นทะลุไปถึงความจริงที่แอบซ่อนไว้ เหมือนกับสายตาของเจ้าหนูที่เขายอมรับ... สายตาที่เหมือนเข้าใจในทุกสิ่งนั่นมันน่ากลัว

 

โดยเฉพาะกับคนที่พยายามปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้...

 

“งั้นก็ดีแล้วครับ” เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงท่าทีโล่งใจออกมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ซักไซ้ต่อ “บอสจะได้ไม่รู้ว่าผมมาเจอเคียวยะ”

 

“...”

 

“พรุ่งนี้เป็นวันเกิดบอสครับ”

 

“แล้ว...” คาดหวังอะไรกับการเอามาบอกคนอย่างเขา หรือว่าเหมือนกับรีบอร์นที่ “...ต้องการให้ฉันทำอะไร

 

โรมาริโอ้ยักคิ้ว

 

“เรื่องนั้นคุณคงต้องเป็นคนตัดสินใจเอง”

 

ชายวัยกลางคนในชุดสูทบอกลา พร้อมที่จะออกจากห้องไป แต่แล้วชั่วแว่บนึงเขาหันมองกลับมาที่ใต้โซฟาและบอกกับเจ้าของห้องอย่างที่ทำให้ต้องนึกอยากขย้ำใครสักคนให้ตาย

 

“ไม่คิดว่าคุณจะใช้ถุงยางอนามัยกลิ่นเดียวกับบอสนะครับ”

 

 

 

And I wonder…

 

                                                                How could I say that word out loud…

 

                                Enough to make sure…

 

 

                                                                                                That you and me…

 

 

                                                ‘Are feeling the same’

 

 

 

เขาคิดอยู่แล้วว่าม้าพยศต้องถามคำถามนี้ออกมา ตั้งแต่วินาทีที่ตัดสินใจนัดมาเจอกัน ณ ที่แห่งนี้...

 

“ทำไมต้องเป็นที่นี่ล่ะ เคียวยะ”

 

ฮิบาริปล่อยให้สายลมพัดต้องเสื้อกักคุรันปลิวไสว... ปล่อยให้ไอเย็นกระทบกับผิวหน้า... แต่ไม่คิดจะหันไปสบตาเจ้าของคำถาม...

 

“เพราะไม่ใช่ที่ที่ฉันชอบ”

 

ดีโน่เมินจากคำตอบที่น่าเศร้านั้น แล้วหันไปทอดมองต้นไผ่ที่รายล้อมอยู่รอบกาย...

 

“นั่นสินะ...” ทั้งที่ต้นไผ่แต่ละกอน่าจะเหมือนกันแท้ๆ แต่เขากลับจำหนึ่งในนั้นได้อย่างไม่มีวันลืม

 

ตรงนั้นเองที่เขาผลักเคียวยะลงไป...

ตรงนั้นเองที่เขาได้แลเห็นเสี้ยวหน้าขุ่นเคือง...

 

ก่อนที่ตัวเขา... จะทำเรื่องอาจหาญ

 

“ฉันบังคับจูบเธอ”

 

แล้วก็ยัง...

 

“บอกในสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินมาก่อนในชีวิต” เป็นฮิบาริที่พูดถึงเรื่องนั้นออกมาเอง

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลที่เคยฉายแววอ่อนโยนอยู่เสมอหรี่แสงลงด้วยความปวดร้าว

 

“ตั้งแต่บัดนั้นจนถึงตอนนี้... คำตอบของเธอก็ยังเหมือนเดิม”

 

 

เฟี้ยว!!

ดีโน่กระโดดถอยหลังหลบทอนฟาที่ฟาดลงมาอย่างกะทันหันได้เส้นยาแดงผ่าแปด ด้วยความตกใจ เขารีบยกมือขึ้นมาห้ามลูกศิษย์ตน แต่เหมือนอีกฝ่ายไม่คิดจะหยุดเสียแล้ว

 

“เป็นอะไรไปน่ะเคียวยะ!!”

 

ทอนฟายังคงกระหน่ำใส่มาไม่ยั้ง แต่คงเพราะความโกรธหรืออะไรสักอย่างนั่นแหละที่ทำให้วิถีของอาวุธมันมั่วซั่วไปหมดจนแม้แต่คนไม่มีอาวุธท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ยังหลบได้

 

“กล้ามากนะ” ฮิบาริยังเหวี่ยงทอนฟาซ้ายขวาไม่หยุดมือ “กล้ามากที่บังอาจมาสรุปความรู้สึกคนอื่น ทั้งที่ตัวเองไม่เคยได้ยินจากปากแท้ๆ”

 

“กะ-ก็เคียวยะไม่เคยพูด!!” ดีโน่คิดถึงแส้ของตนขึ้นมาจับใจ

 

“แล้วเคยถามมั้ย!!”

 

ทอนฟาสีเงินเกือบจะเสยคางผู้เป็นอาจารย์อยู่แล้ว หากลูกศิษย์ไม่คิดจะยั้งมือเสียก่อน

 

“ให้ตายสิ!!” เด็กหนุ่มโยนทอนฟาทิ้ง แล้วกระชากคอเสื้อของคนที่ตัวสูงกว่าตนอย่างถือวิสาสะ

 

“ถึงฉันจะไม่ชอบที่นี่... แต่มันก็ดันเป็นที่แรกที่คนหน้าไม่อายบางคนบอกว่ารักฉัน!!”

 

พูดออกไปแบบนั้นทั้งที่หน้าร้อนจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

 

 

“ดังนั้นมันจะเป็นที่แรกที่ฉันจะบอกรักคนๆนั้นเหมือนกัน!!”

 

 

“เคียวยะ...”

 

ดีโน่รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะเป็นครั้งแรกในชีวิต... เหมือนความร้อนได้แทรกซึมเข้าทุกอณูผิวกาย... ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นออกมายามเอื้อมมือไปกุมสองมือที่ขยุ้มคอเสื้อของเขาเอาไว้...

 

“ขอโทษนะ...”

 

เขาสบมองเข้าไปในดวงเนตรสีรัตติกาลแสนเย่อหยิ่งที่แทบจะคลอไปด้วยหยาดน้ำใส

 

“ที่ทำให้เธอต้องลำบากใจ”

 

แต่ฉันยังไม่ได้--”

 

ดีโน่ประกบริมฝีปากลงไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้แย้ง เรียวลิ้นจาบจ้วงไล่เรียงอยู่บนกลีบปากนุ่มดุนดันให้มันเผลอรับผู้รุกรานเข้าไป ความหอมหวานแผ่ซ่านยามที่สองลิ้นกระหวัดเกี่ยว ทั้งคู่รบเร้ากันประหนึ่งคนขาดน้ำที่ต้องการดื่มกลืนทุกหยาดหยดที่ปลายลิ้นสัมผัสถึง

 

“ไม่เป็นไรหรอกนะ” เจ้าของเรือนผมสีทองเอ่ย ขณะแหวกเสื้อเชิ้ตขาวร่นไปจากหัวไหล่มนด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้น “ไว้เธอค่อยพูดหลังจากนี้ก็ได้”

 

 

หากสิ่งที่เธอบอกกับรีบอร์นที่ร้านนมไม่ใช่เรื่องโกหก...

 

หากเธอตั้งใจจะมีเซ็กส์เฉพาะกับคนที่ตัวเองรักเท่านั้น...

 

 

...ฉันก็จะรอต่อไป

 

 

 

 

 

แต่ทว่าสำหรับตอนนี้...

 

 

 

 

“เธอรู้ไหมว่าคำอวยพรวันเกิดภาษาอังกฤษคืออะไร”

 

 

 

 

 

 

“Happy birthday?”

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณสำหรับคำอวยพรของเธอ...


 

แล้วก็..ขอรับของขวัญวันเกิดเลยละกันนะ!! เคียวยะ

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ความคิดเห็นที่ 1 เจอประโยคแรกกลางโต๊ะนมปั่นเหมือนถูกตีแสกหน้าเลย แอบสะดุ้งตาม มิน่าถึงต้องเงี่ยหูฟังกันทั้งร้านนนน

ความคิดเห็นที่ 2 โรมาริโอ้จมูกดีมาก แถมรู้ลึกรู้จริงสมเป็นมือขวาาา

ความคิดเห็นที่ 3 เด็กซึนมากกก

ความคิดเห็นที่ 4 ม้าหลอกเด็กกก

HBD ย้อนหลังยาวๆ นะม้าโง่ววว cry

#12 By IndigoMist on 2012-02-29 22:37

อะ จะ เฮ้ยยย!!!!O..O~~

( อะไรของเอ็ง )

รีบอร์นถามตรงไปมั้ยอ่ะ=[]= นั่นมัน...ตรงไปรึป่าวคะ

เฮียหื่นน!! รอก่อนก็ได้ = =;;

#11 By @I_ on 2012-02-07 12:38

อร๊ายยยย อร๊ายยยยยย

น่ารักเกินไปแล้วค่าาา
>>“ดังนั้นมันจะเป็นที่แรกที่ฉันจะบอกรักคนๆนั้นเหมือนกัน!!” << อ่านถึงนี้แล้วยิ้มแก้มแทบฉีก

น่าร๊ากกกกกกกกที่ซู๊ดดดดดดด

#10 By F.I.N. on 2012-02-04 22:48

สิ่งเดียวที่พูดได้คือ

บอส หื่น มาก

*ยกธงขาวนะจ๊ะ*

ม้าโง่ววว

ไม่ว่าจะฟิคใครอิม้ามันก็โง่วววววว

น่าโดนเสยอีกหลายๆรอบ >e<

#9 By ♥~Isis_neptra~♥ on 2012-02-04 22:23

คาใจว่า..ทำไม โรมาริโอ้รู้

#8 By Orora&Shota on 2012-02-04 22:23

//กลิ้งไปกอดบอสสส ชอบฟิคบอสมากมายยย

งานนี้รีบอร์นเป็นพ่อสื่อสินะ ฮาาาาาาาา

น้องฮิซึน ซึน ซึน เเอร๊ยยยย

เสียเลือดไปเยอะเเหะ ฮาาาาาาา

#7 By rain_เม็ดฝน on 2012-02-04 21:56

//นั่งกุมจมูกพร้อมใบหน้าเปรมปรีย์//

อาาาาห์ ฟินนนนน♥

#6 By ☆Runkutsu☆ on 2012-02-04 16:16

คนแก่ขี้คิดมากกับเด็กซึนปากแข๊งแต่เน้นการกระทำ
ฮาา

รีบอร์นนี่พ่อสื่อทุกสถาบัน นึกถึงน้องฮินั่งกินนมพร้อมกับคำปรึกษาติดเรท..
ถึงจะไม่หลุดคำบอกรักออกมาตรงๆแค่พยายามจะพูดออกมามันก็ดูน่ารักมากๆแล้วล่ะ..♥

ชอบตอนหลอกเด็กให้บอกแฮปปี้เบิร์ดเดย์จัง5555

ปล. เสี่ยใช้กลิ่นอะไรหว่า..

#5 By OnimizU on 2012-02-04 15:45

กร๊ากกกก !!! *ทุบโต๊ะ*
แผนรีบอร์นนี่มันได้ใจจริงๆ เด็กซึนก็ต้องพูดอะไรตามประสาเด็กซึน ได้ยินเต็มหูแล้วใช่มั้ยเฮียโน่ววววว XD

พี่โน่ไม่วายก็จะหื่นต่อ น้องฮิยังไม่ทันได้พูดเลยนะ ม้าจะหื่นไปไหนนนนน //แต่คนอ่านชอบ ...เอร๊ะ?!!

#4 By SkyLark on 2012-02-04 14:16

บังคับเอาของขวัญชัดๆอะพี่ม้า 555 ว่าแต่รีบอร์นเป็นศิลาณีเหรอ :P

Ps. "“ดังนั้นมันจะเป็นที่แรกที่ฉันจะบอกรักคนๆนั้นเหมือนกัน!!”" เขิลลลลลอ๊ะะะะะ

สุขสันต์วันเกิดพี่ม้าด้วยคนคร้าบ

#3 By ๛Aki๛ on 2012-02-04 09:55

เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดของพี่โน่เลยนะ
แอบแฮปปี้ด้วยคน
คุณเคียวซึนได้น่ารักมากกกกก
ขอบคุณคนเขียนค่า cry

#2 By chaste-child on 2012-02-04 09:32

เลือด(กำเดา)หยดพอเป็นพิธี
ทำไมไม่รู้สายตาถึงไปชะงักกับคำว่า..คันชัก