[KHR] Fic - - Telephone 「ปู่ม้าย่าเมฆ」

posted on 14 May 2010 12:58 by psychologist-coo

 

 

 

เนื้อหาที่ท่านจะได้อ่านต่อไปนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเท่านั้น ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักของ Katekyo Hitman Reborn แต่อย่างใด ขอแจ้งให้ทราบว่าหลายชื่อที่อาจคุ้นหูซึ่งปรากฏอยู่ในเรื่องไม่ได้มีเจตนาที่จะดูหมิ่นหรือทำให้ผู้ใด สถานที่ใด สิ่งใดเสื่อมเสียชื่อเสียง โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม...

 

 

 

Title : Telephone

Pairing : Cavallone I x Cloud Guardian I

Rating : PG

Author’s note : เห็นโอนิคุงขอออนท็อปมา เลยตื่นขึ้นมานั่งเพ้อแต่เที่ยงคืนยันตี 4 =w=b ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยล่วงหน้านะคะ TTwTTb (บางทีเวิร์ด 2007 มันก็ฉลาดเกิน มั่วค่ำให้เสร็จสรรพเลย พับผ่าดิ =A=")
________________________________________________________________________________




นิ้วเรียวเลื่อนไปบนหน้าปัดโทรศัพท์ที่ผู้นำของแฟมิลี่อ้างว่าได้ตัดสินใจอย่างยากลำบากที่จะทุ่มเทงบประมาณในการซื้อ เขาคิดมาตลอดว่ามันคงจะราคาสูงลิบลิ่วเพราะไม่เคยเห็นคนอื่นนอกเหนือไปจากผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ใช้ ข้อเสียของมันมีอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นที่ต้องเจียดเงินเดือนส่วนหนึ่งของตัวเองไปกับการซื้อไอ้ที่เรียกว่าบัตรเติมเงินเพื่อให้สามารถใช้งานโทรศัพท์ต่อไปได้ หรือการที่ต้องถูกตามตัวตลอดเวลาไม่ว่าจะแอบหลบงานไปอยู่คนเดียวที่ไหน ในขณะที่ข้อดีเพียงอย่างเดียวด้วยขนาดที่ห่างไกลจากความกะทัดรัดพกพาสะดวกคือมันสามารถใช้เป็นอาวุธตบหัวคนได้ในยามฉุกเฉิน

 

นัยน์ตาสีจางจับจ้องตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสีโมโนโทนคลาสิกขาวดำอย่างไม่ค่อยมั่นใจเหมือนทุกครั้งที่พยายามจะติดต่อหาใคร เพราะมันไม่ใช่ภาษาบ้านพ่อบ้านแม่ มิหนำซ้ำคนที่จัดการบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ลงไปยังไม่ใช่เขาเองอีกต่างหาก

 

Alaudi – อันนี้จำได้เพราะเป็นชื่อเขา

.

.

.

My dad

My dear

My dog

My dude

 

พวกนี้นี่สิที่ดูท่าจะเป็นปัญหา... ไม่เคยจำได้สักทีว่าอันไหนคือชื่อของหัวหน้าคาบัคโรเน่แฟมิลี่ที่เจ้าจีออตโต้บันทึกไว้ให้ แถมตอนบอกให้เปลี่ยนให้ต่างกันหน่อย ก็ได้รับคำตอบกลับมาว่า...

 

“ถ้าทำแบบนั้นซิสเต้มก็จะมีโพร้เบ้มจนต้องอาศัยอินเทลลิเจ๊นในการมาเนจเม้นสิครับ คุณอลาวดี”

 

ฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็ไม่อยากจะถาม รู้สึกว่าปล่อยให้เจ้านี่อธิบายทีไรเป็นต้องมากความจนกระทั่งมันใช้ภาษาต่างประเทศเต็มประโยคไปหมด... มันบอกว่ากฎข้อนึงของวองโกเล่คือต้องใช้ภาษาให้เป็นอย่างน้อย 3 ภาษา เลยต้องหมั่นฝึกเอาไว้หน่อย... แต่ถ้าจะถามว่าใครเป็นคนบัญญัติกฎทั้งหมดของแฟมิลี่... คำตอบก็คือมันนี่แหละ

 

เมื่อไม่เคยจำได้ว่าสี่ชื่อนี้อันไหนเป็นของใครจึงจำเป็นที่จะต้องสุ่มดูโดยเริ่มจากชื่อที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดแม้เขาจะไม่รู้ว่ามันมีหมายความอย่างไรก็ตาม...

 

สาวกระโปรงเหี่ยน มื่อนี่ไปเรียนแล้วบ่ ไปฮอดโรงเรียนบ่น้อ หรือแมนไปรอผู้บ่าว

 

“ว่าไงเคอะ คุณเมฆา” เสียงทักทายหลังจบ Calling Melody ที่ฟังดูคลับคล้ายคลับคลากับอีกหนึ่งภาษาที่จีออตโต้พูดได้บ่งบอกให้รู้ทันทีว่า My dog นี่ต้องไม่ใช่บอสแห่งคาบัคโรเน่แน่ๆ

 

แต่ปัญหาคืออีกฝ่ายดันรู้จักเขาทั้งที่เขานึกเหง้าหน้าเจ้าของเสียงไม่ออกสักนิดเนี่ยสิ...

 

“วะตาชิวะเมฆาซังจ่าไน้ (อิชั้นไม่ใช่คุณเมฆาหรอกนะเคอะ)” กรอกคำพูดผ่านหูโทรศัพท์ด้วยเสียงสูงเลียนแบบสตรีเพศเหมือนกับอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน “โทรผิดเค่อะ ขอโทษด้วยนะเคอะ”

 

หลังจากวางสายก็เพิ่งมานึกกระดากปากตัวเอง...

 

สาบานได้เลยว่าจะไม่ทำเรื่องน่าอายแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง... เขาย้ำกับตัวเองก่อนที่จะสุ่มความน่าจะเป็นต่อไป...

 

บ้านน๊อก บ้านนอก ซุมเดอะแมน country (ซุมผู้บ่าวบ้านนอก) Lo society กินแต่วิสกี้ขาว (พากันกินแต่เหล้าขาว)

 

เพลงรอสายที่ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งอย่างไรหรือตั้งไปทำไมเพลงนี้ดูจะใช้ประโยคคล้ายคลึงกับผู้นำวองโกเล่อย่างน่าประหลาด... ทำให้พลันนึกขึ้นมาได้ว่าบางทีคาบัคโรเน่แฟมิลี่เองก็อาจจะมี กฎสามภาษาข้าสามารถ อยู่ด้วยเหมือนกัน

 

-- แกล้มเมล็ดถั่วลิสงฟังหมอลำ ล๊าว ลาว (กินในถั่วดินฟังลำ) ไม่เหมือนคนลาดพร้าว บ้านน๊อก บ้านนอก (เว่ามาแหมะหล่ายายสิแปลให้)--

 

แต่กว่าจะคิดได้อีกทีว่าอีกฝ่ายไม่เคยใช้หลายภาษาปนกันก็สายไปเสียแล้ว...

 

“ฮัลโหล ใครน่ะครับ ผมวิลลี่นะครับ”  น้ำเสียงตอบรับช่างสุภาพอ่อนโยนและบ่งบอกได้ถึงความหล่อเหลาของผู้เป็นเจ้าของแม้จะแนะนำตัวด้วยชื่อที่เขาไม่รู้จักก็ตาม

 

วะตาชิวา อามุ ปะฉุราปา เด๊ส!! (อิชั้น อั้ม พัชราพา เจ้าค่ะ!!)” ตอบออกไปเพราะความตื่นเต้นพร้อมกับก้มหัวทักทายราวกับเห็นเทพบุตรสุดหล่อยืนอยู่ตรงหน้าจริงๆ... อย่าถามเลยว่าชื่อที่ตอบออกไปนั้นหมายถึงใคร เพราะเขาเองก็เคยได้ยินแค่ครั้งเดียวทางวิทยุ ประมาณว่าได้เล่นโฆษณาสิบสองบวก(ทเว้ลพลัส)หรืออะไรสักอย่างกับนักร้องเกาหลีนี่แหละ...

 

“ตอนนี้ไม่สะดวกรับสาย มีอะไรฝากข้อความถึงผมไว้หลังเสียงสัญญาณนะครับ –ตื๊ด–”

 

มือเรียวแทบจะขว้างมือถือทิ้ง ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีเสียงตอบรับอื่นนอกจากของระบบมันด้วย... น่าโมโหจริงๆ!! แถมยังหลอกให้เขาใช้ภาษาเจ้า My dog นั่นได้สำเร็จอีก... เสียฟอร์มชะมัด!!

 

“บ้าเอ๊ย!!”

 

ว่าแล้วนิ้วเรียวก็จิ้มปุ่มโทรศัพท์อย่างหัวเสีย...

 

“สิ้นสุดการบันทึกข้อความ ค่าบริการทั้งหมด 1218 เยน ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ”

 

ริมฝีปากบางได้รูปเปิดอ้าค้างเหมือนทั้งชีวิตไม่เคยเจอสิ่งมหัศจรรย์เช่นเสียงหญิงสาวประจำ Call center... เส้นผมนุ่มสลวยสีเหลืองครีมอ่อนๆพัดปลิวไสวราวกับอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอันยาวนานไม่รู้จบสิ้น... ดวงตามองตรงไปข้างหน้าเฉกเช่นทุกสิ่งทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิดไร้จุดหมาย... มือที่กุมโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่พอจะใช้ทุบหัวคนบีบแน่นประหนึ่งมันเป็นพึ่งพิงสุดท้าย...

 

เนิ่นนานทีเดียวที่ควรจะมีกล้องหมุนรอบตัวพร้อมเสียงบรรยาย... “เด็กหนุ่มตัวเล็กๆ... ในโลกนามิโมริอันกว้างใหญ่... เขาจะไปทวงเงิน 1218 เยนคืนได้ที่ไหน...”

 

แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ปลุกเขาขึ้นมาจากภวังค์...

 

โปรดอย่าถาม... ว่าฉันเป็นใครเมื่อในอดีต

 

มือเรียวยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา หน้าจอปรากฏคำว่า...

 

 

My dad

Calling…

 


และโปรดอย่าถาม... ว่าอดีตฉันเคยรักใคร



บางทีเจ้าคาบัคโรเน่อาจรู้ว่าเขากำลังจะโทรไป จึงได้ติดต่อมาก่อนสินะ...



ทำให้ฉันลำบากมากเลยนะเจ้าบ้า!!” ระบายความขุ่นเคืองที่ต้องเจอเรื่องหน้าแตกมาเยอะภายในเวลาไม่กี่นาทีลงไปเต็มที่ ก่อนจะสำเหนียกได้ว่าที่เสียมารยาทไปนั้นคือผู้มีพระคุณ...



“ป๋าขอโทษ... ฮึก... หนูอลาวอย่าโกรธป๋าเลยนะ...” เสียงตอบรับดูเหมือนกำลังสะอื้นไห้

 

เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกว่าตัวเองผิดพลาดในชีวิต... ที่ดันเกิดมามีพ่อเลี้ยงเจ้าน้ำตา...

 

“ป๋าทำอะไรผิดน่ะคะลูก... กระซิก... ทำไมหนูอลาวต้องว่าป๋าถึงขนาดนี้...”

 

“เป็นศัพท์วัยรุ่นฮะป๋า แบบ ดอกเตอร์เลยทีเดียว อะไรทำนองนั้นน่ะฮะ” พยายามใช้ความสามารถในการแหลสดอย่างเต็มที่ประหนึ่งกำลังสอบสัมภาษณ์ในคณะที่ตัวเองไม่ได้อยากเข้าสักนิด

 

“อะ... อย่างนั้นเหรอ... แล้วมันหมายความว่าไงคะลูก”

 

“ทำให้ฉันลำบากมากหมายถึง ทำให้ฉันลำบากคิดถึงแทบแย่ ฮะป๋า ส่วนคำว่าเจ้าบ้าสมัยนี้เขาใช้แทนคำว่า ที่รัก กันน่ะฮะ” เขากำลังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นละครเรื่องที่นางเอกเป็นผู้หญิงแต่แอบปลอมเป็นผู้ชายมากขึ้นไปทุกที ที่จริงเขาเองก็เคยขอเปลี่ยนไปใช้คำว่า ครับ ลงท้าย แต่พ่อเลี้ยงดันส่งน้ำตาเรียกความเอือมระอาออกมาจนคำพูดจุกอยู่คอหอยเขาแทบทุกวันนี้

 

“ฮึก... ป๋า... ซึ้ง... ฮรวกกกกกกกกกกกกก”

 

มือเรียวรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างก่อนเสียงสั่งน้ำมูกใส่กระดาษทิชชู่สีชมพูที่ป๋ายืนยันถึงความน่ารักโดยหารู้ไม่ว่ามันผ่านกระบวนการแปรรูปมาจากกระดาษ A4 ใช้พิมพ์น้ำหมึกแล้วจะเล็ดลอดผ่านหูโทรศัพท์เพียงชั่วอึดใจ

 

“อลาวดี...”

 

เสียงเรียกที่ดังมาจากข้างหลังเรียกให้เขาหันไปแบบสโลว์โมชั่น... ถ้าเขาใส่ชุดผู้หญิงป่านนี้กระโปรงก็คงจะพลิ้วไหว...


หากมีเสียงดนตรีใดๆจะบรรเลงประกอบฉากนี้แล้วล่ะก็คงหนีไม่พ้น...

 

อื้อฮื้อหล่อจัง อะฮ้าหล่อจริง

 

แต่เราก็หากันจนเจอ มันนานแค่ไหนที่คอยเธอมา รู้สึกไหมว่าชีวิตคุ้มค่า เมื่อมีใครสักคนข้างกาย เกิดมาเพื่อหาใครคนหนึ่ง เป็นคนที่ฟ้าสร้างมาตรงใจ เราต่างรู้โลกมันแสนกว้างใหญ่ แต่มันคงไม่ยากเกินไป ที่ฉันจะพบเธอ

 

โทรศัพท์มือถือเครื่องยักษ์หน้าจอขาวดำจำได้แต่ภาษาอังกฤษร่วงหล่นลงสู่พื้นหญ้าราวกับผู้เป็นเจ้าของไม่ได้สนใจมันอีกต่อไปแล้ว...

 

ร่างเพรียวรีบโผเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูงผู้มาใหม่ด้วยความโหยหา...

 

“คิดถึงที่สุดเลย...”

 

บอสคาบัคโรเน่ยิ้มให้กับแววตาที่ปิดบังความดีใจไว้ไม่มิด...

 

ไม่ได้กินมานานแค่ไหนแล้วนะ!!” แทนที่อ้อมกอดของบุรุษร่างสูงจะถูกไขว่คว้า กลับกลายเป็นถุงพลาสติกที่ถูกฉวยออกจากมือแกร่งไป

 

เด็กหนุ่มสำรวจของในถุงอย่างกระตือรือร้นโดยไม่สนใจเสียงผู้เป็นพ่อเลี้ยงที่ยังตะโกนผ่านโทรศัพท์หรือเงาหัวคนที่ยืนท่ามกลางเศษหน้าของตนที่ร่วงกราวเลยแม้แต่น้อย

 

“ส้มตำ... ไก่ย่าง... ข้าวเหนียว... ลาบ... แคบหมู... อืม... ครบแฮะ”

 

หลังจากพยายามรวบรวมเศษหน้าขึ้นมาได้ครบ ผู้นำคาบัคโรเน่ก็จัดการคว้าโทรศัพท์ขนาดเล็กที่จีออตโต้ยืนยันว่ามันไร้รสนิยมราคาตลาด(นัด)เกินกว่าจะกล้าให้เหล่าผู้พิทักษ์ใช้ขึ้นมาจิ้มปุ่มรัวๆทันที

 

You love me and I love you อยากบอกว่า Want you, Please listen to me ได้ไหม No but you เอ๋า No but you, Will you marry me

 

เขาคงต้องยอมรับว่ามันสมกับเป็นเสียงเรียกเข้าของคนที่พูดอะไรฟังไม่ค่อยรู้เรื่องจริงๆ ร่างเล็กวางถุงของฝาก ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้หนุ่มอายุมากแต่ดันตั้งหน้าตั้งตาฟ้องผู้ปกครองเขาแบบเด็กๆ

 

“โย่ว ว้อทซับ ไอ้เพื่อนม้า โดนเกิร์ลเฟรนด์ทิ้งมารึไงฟะ”

 

“เกิร์ลที่ไหน... บอย โว้ย บอย... ก็ผู้พิทักษ์เมฆาของแฟมิลี่แกอ่ะดิ สนใจถุงส้มตำมากกว่าฉัน”

 

“กำลังจะสื่อว่า แฮนซั่มแดร๊กไม่ได้ แต่ส้มตำอีทแล้วแซ่บหลาย ว่างั้น?”

 

“พูดอะไรของแกฟะไอ้เพื่อนจี... อุ๊บ!!”

 

จู่ๆความหวานอันไร้ที่สิ้นสุดก็ซึมผ่านปลายลิ้นเข้ามายามสายตามองเห็นเพียงใบหน้าของอีกฝ่ายในระยะประชิด... มือแกร่งปล่อยให้โทรศัพท์เครื่องหรูลื่นหลุดผ่านปลายนิ้วไปอย่างง่ายดาย... บอสคาบัคโรเน่รีบรั้งต้นคอขาวเข้ามาบดจุมพิตอันแสนรุ่มร้อนให้ลึกยิ่งขึ้นไปอีก...

 

ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดซึ่งปลายลิ้น ทั้งริมฝีปากและร่างกายบดเบียดแนบชิดราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว... น้ำผึ้งที่แสนหอมหวานถูกดูดดื่มครั้งแล้วครั้งเล่า... มือแกร่งเริ่มปะป่ายยามลิ้นร้อนไล้ลงมาตามซอกคอ...

 

แต่จะคาดหวังไปทำไมกับฟิคที่ติดเรท PG...

 

“เฮ้ย!! จะเพลย์จ้ำจี้กันทั้งทีก็เปิดวิดีโอคอลลิ่งหน่อยสิฟะไอ้เพื่อนม้า!!”

 

ทันทีที่เสียงจีออตโต้ตะโกนแข่งเสียงพ่อเลี้ยงที่ยังไม่ยอมวางสาย อลาวดีก็รีบถีบเพื่อนม้าของผู้เป็นบอสแฟมิลี่ตนออกห่างจากตัวแม้จะไม่รู้ความหมายของวิดีโอคอลลิ่งอะไรนั่นก็ตาม

 

“โอ๊ย!! เจ็บอ้ะ” บอสคาบัคโรเน่กุมซิกแพ็คตนที่สั่นสะเทือนเหมือนเครื่องในจะร้าว แล้วเดินจ้ำอ้าวไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากระแทกปุ่มวางสาย “มารผจญจริงๆเลยนะไอ้เพื่อนจี!!”

 

ว่าออกไปแบบนั้นก่อนจะมาตระหนักได้อีกทีว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นฝ่ายโทรไปหาเขาก่อน...

 

ได้เกิดมาเจอเธอทั้งที ไม่ว่ายังไงจะลองดีสักวัน อยากรักก็ต้องเสี่ยง ไม่อยากให้เธอเป็นเพียงภาพในความฝัน

 

[ You got 1 new message(s) ]

 

เจ้าของโทรศัพท์มือถือขนาดพกพาเปิดอ่านข้อความก่อนจะยิ้มออกมาเศร้าๆ...

 

ร่างสูงเดินเข้าไปประชิดร่างผอมเพรียวของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา...

 

อลาวดีที่เห็นอีกฝ่ายมีท่าทีหงอยไปถนัดตาแบบนั้นก็นึกโทษตัวเองที่ออกแรงถีบมากเกินไป แต่การจะให้เอ่ยขอโทษกับคนๆนี้ตรงๆมันก็ยากพอๆกับการจะบอกรักสักคำนั่นแหละ...

 

“นี่... มาทันที่ฉันคุยกับป๋ารึเปล่า...”

 

ร่างสูงผงกหัวช้าๆ สีหน้าเริ่มเจือด้วยความสงสัย...

 

“งั้นก็... ทำให้ฉันลำบากมากเลยนะเจ้าบ้า!!

 

ได้ฟังดังนั้นบอสคาบัคโรเน่ก็พลันคลายความเศร้าออกจากรอยยิ้ม มือแกร่งยื่นออกไปสัมผัสแก้มขาวเนียนของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน...

 

ฉันเองก็คิดถึงเธอมากเหมือนกันนะอลาวดี...

 

ดูเหมือนเลือดทั้งตัวจะพลันสูบฉีดขึ้นมาเลี้ยงใบหน้า อุณหภูมิร้อนผ่าวซึ่งถ่ายทอดผ่านฝ่ามือที่แนบอยู่ทำให้ไม่อาจแก้ตัวเรื่องความเขินอายที่มักปรากฏให้เห็นยามอยู่ด้วยกันสองต่อสอง...

 

สายตาสบซึ้งซึ่งสายตา... ขณะที่ผู้เป็นใหญ่แห่งคาบัคโรเน่เอ่ยปากวอนขอ...

 

นี่อลาวดี... ขอฉัน... ได้ไหม...

 

พูดพลางเกาหัวยิ้มแหยๆตามแบบฉบับ

 

ขอฉันยืมมือถือโทรกลับไปด่าไอ้เพื่อนจีหน่อยได้ไหม พอดี sms มันส่งเข้ามาบอกว่าตังค์หมดน่ะ

 

ม้าม่อตายเพราะปากโดยแท้...

 

นี่แก...

 

อลาวดีรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาก่อนจะทวนให้จำกันได้ว่าอ่านอะไรไปในย่อหน้าแรกของเรื่อง...

 

คงไม่ลืมสินะว่าข้อดีอย่างเดียวของไอ้โทรศัพท์เครื่องนี้คืออะไร...

 

“อ่ะ... เอ่อ... คือว่า... เดี๋ยวสิ--”

 

 


โครม!!

 

 

 


และนับจากนั้นมาบอสแห่งวองโกเล่ก็ตัดสินใจทุ่มงบประมาณเปลี่ยนโทรศัพท์ของเหล่าผู้พิทักษ์เป็น Black Berry Curve เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่โทรศัพท์แหลกละเอียดคาศีรษะโชกเลือดของบอสแฟมิลี่พันธมิตรได้อีกต่อไป...




 

จบบริบูรณ์.

 

 

 

“เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า โทรศัพท์รุ่นอาม่าฆ่าคนได้”

 

 


เอกสารอ้างอิง (ทำรายงานเรอะ!?)

1. เสียงรอสายของ My dog – สาวกระโปรงเหี่ยน ของ พี สะเดิด

2. เสียงรอสายของ My dude – สาวลาดพร้าว ของ สาวมาด เมกะแดนซ์

3. เสียงเรียกเข้าของอลาวดี – จงรัก (มีหลายคนเอามาร้อง ไม่แน่ใจว่าใครเป็นต้นฉบับค่ะ ทำนองคำร้อง ของ จงรัก จันทร์คณา)

4. ดนตรีประกอบฉาก – อื้อฮื้อหล่อจัง ของ พุ่มพวง ดวงจันทร์ หากันจนเจอ ของ มาร์แอนด์วีนัส

5. เสียงรอสายของจีออตโต้ – อ๊อด อ๊อด ของ เดอะริชแมนทอย

6. เสียงข้อความเข้าของคาบัคโรเน่รุ่นที่ 1 – เล่นของสูง ของ บิ๊กแอส




ปล.12 ชื่อย่าเมฆเหมือนชื่อผู้หญิงเลยอ่ะ แบบ... อ-ลา-ว-ดี เนี่ย... =w=b me//โดนคุณย่าฟาดมือถือใส่กะโหลก

ปล.18 เผื่อใครสงสัยว่าเพื่อนจีบันทึกชื่อแฟนสาวของเพื่อนม้าให้กับเจ้าตัวทำไม ก็เพื่อให้ย่าเมฆจิ้มหาเบอร์ตัวเองได้ค่ะ (จะว่าไปไซโคก็เมมชื่อตัวเองใส่มือถือเหมือนกันนะ 55+)

 

 

Comment

Comment:

Tweet

โอย เพิ่งเห็นฟิคเรื่องนี้

//กุมท้องตัวงอ

ฟิคเรื่องนี้ก็ฆ่าคนได้เช่นกัน

แฮนซั่มแดร๊กไม่ได้ แต่ส้มตำอีทแล้วแซ่บหลาย นึกหน้าปู่ม้าออกเลยทีเดียว ให้เอฟเฟคเป็นใบไม้ปลิววิ้วๆ ด้วยเอ้า!

#25 By IndigoMist on 2011-12-08 23:13

55555+

ฮาท่อนจบ

///กุมท้อง

#24 By @I_ on 2011-12-04 20:38

55555+

ฮาท่อนจบ

///กุมท้อง

#23 By @I_ on 2011-12-04 20:36

อ..อะ

มันช่าง....

รั่วได้อีก!!!

#22 By TWINs on 2011-06-09 01:05

รู้สักว่ามันเสื่อมๆ ไงชอบกลแฮะ

ปู่จีกวน..จริงๆ

#21 By karnalone on 2010-05-28 15:25

นั่นสินะคะ ลืมไปได้ไง *ร้องไห้* คนคนั้น

เรื่องชูจินกับไซโค เรื่องนี้เปลี่ยนแนวกับเด๊ธโน้ตมากๆค่ะ -*-...... รับไม่ได้ + ลืมภาพเด๊ธโน้ตไปเลยทีเดียว *หัวเราะ*

#20 By ✖[NekoMajinZ]✖ on 2010-05-17 18:46

อลาวดี อี๊อีอี~~ /โดนถีบ

น่ารักค่า แต่งเก่ง!!

รั่วว 55

#19 By HAZUHA* on 2010-05-15 12:45

มันช่างรั่ว...มันช่างเสื่อม....
แต่มันช่างฮาได้ใจมากๆ กร๊ากกกกกกกกกกกกกก~!!!!!

อ-ลา-ว-ดี นี่คิดได้ไงคะบอส สมเป็นบอสจริงๆ 5555





#18 By finfish on 2010-05-15 11:56

ว้ากกกก
ปู่จะย่าสุดยอด!!!!!

#17 By Hitsugaya~kun on 2010-05-15 00:26

บอกที่สิว่ามันไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!
//เอาหัวโขกโต๊ะ
โอีย อยากจะฮา แต่ฮาไม่ค่อยจะลงครับ
กร๊าซ หมดกันภาพพจน์ย่าเมฆ //เอาหัวโขกโต๊ะอีกรอบ

ปล.ปู่จีขโมยซีนนนนน!!! !!!!!!!

#16 By KsNight on 2010-05-14 22:32

ฮา+เสื่อมมากๆค่ะ
ชอบอะค่ะ555+
บอสแต่งเรื่องเสื่อมเก่งจัง/โดนถีบออกนอกบล๊อค

#15 By Sanaki-★ on 2010-05-14 21:22

เปิดมาทีไรขำเฮดทุกทีOTL....

เข้าเรื่อง...
โฮกมากค่ะ บร๊ะเจ้า!!
รั่วได้อีกนะท่านปู่ทั้งหลาย"""OTL
จะฮาไปไหนคะท่าน

ปล.ไว้อาลัยให้ม้า12วิ....
ปลล.ปู่ทุ่มหมดตัวเพื่อBB กร๊ากกก!!

#14 By Harububa on 2010-05-14 21:12

สมกับเป็นบอส
นึกว่าจะมาแนวกาก้า. ที่แท้ก็...พี สะเดิด
555555

ขำปวดท้องอ่ะค่ะบอส....
ย่า อ ลา ว ดี นี่... ชื่อเหมาะจะไปเป็นนักร้องนะคะ =w=b

#13 By ●•WàtëR MéLõÑz•● on 2010-05-14 20:40

....

บอสเสื่อม (คาดหวังกับPG ไม่ได้จริงๆ)

...ฮาจนเกือบตกเก้าอี้

ปล. อ-ลา-ว-ดี.....คิดได้ไงอะบอส ฮา

#12 By rain_เม็ดฝน on 2010-05-14 19:10



หนูชมคะ มัน................................มันเสื่อมมากกกกกก
เสื่อมจนพี่รับไม่ได้ (เพราะพี่ต้องกลั้นขำไม่ให้คนหาว่าบ้า)
ตอนแรกพี่เห็นชื่ฟิค นึกว่าจะมาแนวสตรีกาก้า
ไหงเลยกลายเป็นพุ่มพวงไปได

แต่ละเพลงที่ยกมาใช้นี่พี่ไม่รู้จักเลยอ่ะหนูชม
มันเพลงรุ่นไหนรึ ไม่เคยฟังซักเพลง พี่ชอบหยาดเพชรมากกว่า ฮาาาาาา

อลาวดี = อ-ลา-ว-ดีฮาาาาาาาาาา[

#11 By TanatOs on 2010-05-14 16:50

รู้สึกถึงความเสื่อมตะหงิดๆ

#10 By PieChan[lovelypie] on 2010-05-14 16:46

ฟิคนี้น่ารักมากเลยค่ะ cry
อ่านแล้วฮาอย่างแรง

#9 By Little icedevilz on 2010-05-14 15:43

คือแบบ..มันรั่ว...เสื่อม.. ฮา...
ได้ใจมากฮร๊ะบอสสึ!!
ช่วงนี้กำลังว๊อนความบ้าบอคอแตกอยุ่พอดี แต่แนนชอบนะ 555555 สงสัยต้องสอนเรื่องความไฮเทคกันอีกนานนะย่า
เรื่องนี้สอนให้รุ้ว่า ยิ่งดึกบอสยิ่งคึก ยิ่งโต้รุ่ง บอสยิ่งรุ่ง(???)
น่ารักฮร๊าา เกือบ NC ล่ะอีกนิดๆ.. 555

#8 By + Windiizz + on 2010-05-14 15:07

แอร้ยยยยยย
ไหง PG จบแค่นั้นหล่ะ...

#7 By petitster on 2010-05-14 14:21

//นั่งค้าง
คุณย่าอลาวดี (อะ-ลา-วะ-ดี) เสื่อมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
มากกกกกกกกกกกกกกกกกกก //ขำน้ำตาเล็ด
ปู่ม้านี่ทาสของแท้เลย..
ตอนแรกเห็นชื่อฟิคก็นึกถึงกาก้า ฮา...
เสียงเพลงเรียกเข้าแต่ละอันนี่.. บอกอายุคนแต่งมาก โดยเฉพาะจงรัก

แล้วก็.. ปู่จีกวนตี*ได้โล่ห์..

ปล. บอสสุดยอดมาก.. นั่งแต่งยันตี4..

#6 By OnimizU on 2010-05-14 14:21

ประโยชน์ของโทรสับรุ่นย่า ? sad smile

#5 By ✖[NekoMajinZ]✖ on 2010-05-14 14:11

embarrassed embarrassed ได้ใจมาก แม้ยัง งงๆอยู่ เอิ๊กๆ

#4 By Joey_kung on 2010-05-14 13:57

มันรั่ว....

#3 By Kratoey on 2010-05-14 13:57

แอบขำเฮด จขบ. ล่ะ
ทะ..ทะ..ท่านฮิ คร่าาา
555+

+แอบกรี๊ดดดดดด คิดะคุง
อร๊างงงง เอ็งน่ารักมั่กๆcry

ฟิคหนุกดีค่ะ
ฮาโทรศัพท์รุ่นอาม่า

ป.ล ชื่อ จขบ.น่ารักอ่ะค่ะ ย่าเมฆ~
พึ่งเคยได้ยินก้วันนี้ คุนย่าคิดได้ไงอ้ะ โอ้วววววcry
ป.ล ดีรุ้จักเน้อ เราเจษ ว่างๆก้แวะมาที่บล็อกบ้างน้า บุยๆ

#2 By Kamelot~ on 2010-05-14 13:41

#1 By เรียนภาษาอังกฤษ (115.67.64.214) on 2010-05-14 13:39